Πολλοί μπερδεύουν την ενσυναίσθηση με την αυτοθυσία. Πιστεύουν ότι για να «καταλάβουν» κάποιον πρέπει να σηκώσουν οι ίδιοι τον πόνο του, να συμφωνήσουν μαζί του σε όλα και να βάλουν στην άκρη τις δικές τους ανάγκες. Αυτό όμως δεν είναι ενσυναίσθηση· είναι αυτοεξαφάνιση.
Ενσυναίσθηση σημαίνει να βλέπεις καθαρά, να ακούς χωρίς να βιάζεσαι να διορθώσεις και να καταλαβαίνεις τι νιώθει ο άλλος χωρίς να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Μπορείς να πεις «καταλαβαίνω ότι πονάς» και, την ίδια στιγμή, «δεν μπορώ να το σηκώσω εγώ για σένα». Οι δύο φράσεις δεν αναιρούν η μία την άλλη· συχνά, μαζί, αποτελούν την πιο ειλικρινή μορφή φροντίδας.
Η ενσυναίσθηση δεν είναι ούτε συμφωνία ούτε δικαιολόγηση. Μπορείς να κατανοείς από πού πηγάζει μια συμπεριφορά και παρ’ όλα αυτά να μην τη δέχεσαι. Το «σε καταλαβαίνω» δεν ισοδυναμεί με «έχεις δίκιο», ούτε με «κάνε ό,τι θέλεις».
Όταν χάνεσαι μέσα στον άλλον, δεν τον βοηθάς· απλώς χάνεσαι κι εσύ, και κάποια στιγμή δεν μένει κανείς όρθιος μέσα στη σχέση. Η αληθινή ενσυναίσθηση κρατά χώρο για δύο ανθρώπους, όχι για έναν που απορροφά τα πάντα κι έναν που σβήνει.