Πολλοί δεν δυσκολεύονται τόσο να πουν όχι όσο με ό,τι ακολουθεί: την εξήγηση, τη δικαιολογία, την ολόκληρη παράγραφο που πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι κακοί άνθρωποι επειδή απόψε θέλουν να μείνουν σπίτι.
Η υπερβολική εξήγηση είναι συχνά μια μορφή διαπραγμάτευσης. Αφήνεις ένα παραθυράκι ανοιχτό: αν ο άλλος βρει κενό στο επιχείρημά σου, ίσως αλλάξεις γνώμη. Και ξαφνικά το όριό σου μετατρέπεται σε συζήτηση για το αν «δικαιούσαι» να το έχεις. Ένα καθαρό όχι μπορεί να είναι σύντομο: «Δεν μπορώ αυτή τη φορά», «Δεν μου ταιριάζει», «Θα το αφήσω για αυτή τη φορά, ευχαριστώ».
Αν θέλεις να ακουστεί πιο ζεστό, πρόσθεσε μια φράση φροντίδας, όχι μια απολογία για την ύπαρξή σου: «Χαίρομαι που με σκέφτηκες, αλλά σήμερα δεν θα έρθω». Όσοι σέβονται το όριό σου δεν χρειάζονται έκθεση ιδεών· όσοι επιμένουν να μάθουν λεπτομέρειες συχνά ψάχνουν τρόπο να το παρακάμψουν.
Δεν είσαι υποχρεωμένος να γίνεις διάφανος για να δικαιούσαι λίγο χώρο. Το όχι σου αρκεί· η ζωή σου δεν είναι αίτηση που περιμένει έγκριση.