Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι αγάπη σημαίνει να λες πάντα ναι: ναι στην κούραση, ναι στην πίεση, ναι στο «κάτσε λίγο ακόμα», ακόμα κι όταν κάτι μέσα σου φωνάζει «φτάνει». Κι όταν κάποια μέρα τολμήσεις να πεις όχι, η ενοχή έρχεται σαν να είναι η απόδειξη ότι έκανες κάτι λάθος.
Η ενοχή όμως δεν είναι πυξίδα. Συχνά είναι μια παλιά συνήθεια, η φωνή που σου έμαθε ότι η αξία σου μετριέται με το πόσο βολικός είσαι για τους άλλους. Το όριο δεν σε κάνει κακό άνθρωπο· σε κάνει άνθρωπο που μπορεί να μείνει. Χωρίς όρια, η παρουσία σου μετατρέπεται σε εξάντληση, και η εξάντληση δεν είναι αγάπη· είναι επιβίωση.
Ένα καθαρό όχι προστατεύει και τις δύο πλευρές, γιατί λες την αλήθεια πριν θυμώσεις, πριν απομακρυνθείς, πριν πεις ένα ναι για το οποίο αργότερα θα κρατάς κακία στον άλλον. Αν νιώσεις ενοχή μετά το πρώτο σου όριο, αυτό δεν σημαίνει ότι έκανες λάθος. Σημαίνει ότι μαθαίνεις μια γλώσσα που κανείς δεν σου δίδαξε, και κάθε καινούργια γλώσσα στην αρχή ακούγεται άβολη.
Το όριο δεν σε κάνει λιγότερο τρυφερό. Σε κάνει ικανό να παραμείνεις τρυφερός χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου.