Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούν· περιμένουν. Περιμένουν να τελειώσεις για να σου δώσουν μια συμβουλή, να πουν τη δική τους ιστορία ή να σε ηρεμήσουν βιαστικά, επειδή η δική σου δυσφορία τούς φέρνει σε δύσκολη θέση.
Το να σε ακούν πραγματικά είναι κάτι άλλο: να αντέξουν λίγη σιωπή μαζί σου, να μην αλλάξουν θέμα, να μη σου πουν «μην το βλέπεις έτσι» πριν προλάβεις να καταλάβεις κι εσύ πώς ακριβώς το βλέπεις. Η ενσυναίσθηση στην ακρόαση δεν σημαίνει συμφωνία· σημαίνει αναγνώριση. Ένα «ακούω ότι αυτό σε βαραίνει» μπορεί να είναι αρκετό, χωρίς να χρειάζεται λύση από το πρώτο λεπτό.
Αν αναζητάς ανθρώπους που ακούν με αυτόν τον τρόπο, πρόσεξε πώς νιώθεις μετά από μια κουβέντα μαζί τους: πιο ελαφρύς ή πιο μόνος, πιο καθαρός ή με την ανάγκη να δικαιολογηθείς;
Κι αν θέλεις να ακούς καλύτερα εσύ, άφησε τον άλλον να ολοκληρώσει τη σκέψη του χωρίς να τον διορθώσεις, κάνε μια ερώτηση αντί για διάλεξη, και μείνε εκεί. Μερικές φορές η πιο γενναία φροντίδα είναι να μην κάνεις τίποτα άλλο από το να ακούς.