Υπάρχει μια κούραση που δεν φαίνεται στο πρόγραμμα της ημέρας: η κούραση του να είσαι πάντα αυτός που καταλαβαίνει, αυτός που είναι διαθέσιμος, αυτός που δεν κάνει θέμα, αυτός που «τα σηκώνει όλα». Απ’ έξω φαίνεσαι καλός· μέσα σου νιώθεις άδειος.
Η καλοσύνη χωρίς όρια δεν είναι αρετή· είναι στρατηγική επιβίωσης. «Αν είμαι χρήσιμος, θα με κρατήσουν. Αν δεν ενοχλώ, θα είμαι ασφαλής.» Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια καλοσύνη χτίζει σχέσεις πάνω σε μια ψεύτικη εκδοχή του εαυτού σου: οι άλλοι αγαπούν τον ρόλο, κι εσύ πληρώνεις τον λογαριασμό.
Όταν αρχίσεις να αλλάζεις, να μη λες αμέσως ναι, να μη μαζεύεις τις εντάσεις όλων, θα νιώσεις ενοχή, και κάποιοι μπορεί να σε πουν εγωιστή. Αυτό είναι σχεδόν αναμενόμενο, γιατί αλλάζει μια άγραφη συμφωνία που όλοι είχαν συνηθίσει.
Η αληθινή καλοσύνη περιλαμβάνει κι εσένα: την ξεκούρασή σου, το όχι σου, την απόσταση που χρειάζεσαι, την αλήθεια σου. Διαφορετικά δεν είναι καλοσύνη· είναι μια αργή εξαφάνιση με καλούς τρόπους.