Άρχισες να λες όχι και κάποιοι άνθρωποι απομακρύνθηκαν. Ίσως σταμάτησαν να σου γράφουν, ίσως θίχτηκαν, ίσως σου είπαν ότι «άλλαξες». Και μέσα σου κάτι σφίγγεται: μήπως τελικά το λάθος είναι δικό μου;
Πονάει, ναι, αλλά συχνά σου λέει και κάτι. Υπάρχουν σχέσεις που κρατούσαν μόνο όσο ήσουν πάντα διαθέσιμος, όσο έλεγες ναι πριν προλάβεις να το σκεφτείς, όσο η άνεση του άλλου μετρούσε περισσότερο από τη δική σου ξεκούραση. Όταν μπαίνει ένα όριο, φαίνεται πάνω σε τι στηριζόταν η σχέση· όχι πάντα από κακία, μερικές φορές απλώς από συνήθεια. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο: η σχέση δεν ήξερε πώς να σε χωρέσει ολόκληρο.
Οι φιλίες που μένουν μετά το όριο είναι διαφορετικές: συχνά λιγότερες, πιο αργές στην αρχή, αλλά πιο αληθινές. Σε αυτές δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ότι αξίζεις τη θέση σου.
Δεν χρειάζεται να κατηγορήσεις όσους έφυγαν. Μπορείς να πενθήσεις αυτό που νόμιζες ότι είχατε και να αφήσεις χώρο για σχέσεις που δεν σου ζητούν να εξαφανίζεσαι για να ανήκεις.