Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «επιλέγω να μείνω» και στο «δεν μπορώ να φύγω». Το πρώτο έχει χώρο μέσα του: έχει κούραση, ναι, αλλά έχει και θέληση. Το δεύτερο έχει σφίξιμο στο στήθος, συνεχείς αναβολές και ιστορίες που λες στον εαυτό σου για να αντέξεις άλλη μία μέρα.
Όταν η αγάπη γίνεται υποχρέωση, αρχίζεις να μετράς: πόσα έδωσες, πόσα χρωστάς, τι θα πουν οι άλλοι αν φύγεις, πόσα χρόνια «πήγαν χαμένα». Και μέσα σε όλους αυτούς τους λογαριασμούς χάνεται η πιο απλή ερώτηση: θέλω ακόμα αυτή τη σχέση, έτσι όπως είναι;
Η υποχρέωση μεταμφιέζεται εύκολα σε αφοσίωση, όμως η αφοσίωση χωρίς επιλογή είναι παγίδα και για τους δύο. Δεν χρειάζεται να πάρεις μια απόφαση απόψε. Χρειάζεται όμως να σταματήσεις να ονομάζεις τον φόβο «υπομονή» και να δεις καθαρά τι κρατάς από αγάπη και τι από τον τρόμο του κενού.
Η αγάπη που αντέχει κοιτάζει την αλήθεια κατάματα· η υποχρέωση απλώς την αναβάλλει.